verde seco, azul húmedo como la lengua. Rojo quemado, negro cerrado, blanco mortaja, blanco perla como la cuerda seca. Negro visión, negro pino, negro brillante como la laca.
土曜日, 10月 28, 0018
木曜日, 10月 26, 0018
火曜日, 10月 24, 0018
antitítulo
nicanor
sin antipaRras
en su paRradero
con sus anticosas
aRreando paRraguazos
con antigeranios en tiesto
-algo ocurre con las antifotos-
sin antipaRras
en su paRradero
con sus anticosas
aRreando paRraguazos
con antigeranios en tiesto
-algo ocurre con las antifotos-
日曜日, 10月 22, 0018
金曜日, 10月 20, 0018
木曜日, 10月 19, 0018
como un triste elefante
火曜日, 10月 17, 0018
水曜日, 10月 11, 0018
anda, cámbiate de ropa
yo me quito yo me pongo
hoy de rojo ayer de azul
amarillo plateado verde esmeralda marrón
ahora morena mañana rubia
di pelirroja y acertarás
vestidos faldas y americanas
tacones bambas se atan atrás
tras la cortina de terciopelo
ya no me acuerdo qué dejé allá
vuelos de aves árboles raros
helechos altos calles vacías
hermosos cielos
hagamos magia
no quiero avergonzarme de mi felicidad
amarillo plateado verde esmeralda marrón
ahora morena mañana rubia
di pelirroja y acertarás
vestidos faldas y americanas
tacones bambas se atan atrás
tras la cortina de terciopelo
ya no me acuerdo qué dejé allá
vuelos de aves árboles raros
helechos altos calles vacías
hermosos cielos
hagamos magia
no quiero avergonzarme de mi felicidad
火曜日, 10月 10, 0018
shake
水曜日, 10月 04, 0018
calaveras en el bolsillo
a espejos que transladan
pisadas a media tarde
sensación a humos olvidados
domina la victoria
y todo el fuego eterno
火曜日, 10月 03, 0018
CABELLERA DE BENERICE
Pude yo haber escrito
los anuncios por palabras más tontos
cualquier noche: “Mujer desesperada,
aburridísima,
ruega a extraterrestre piadoso
se sirva abducirla verdaderamente lejos”
Luego me lo pensé mejor. Yo no podría
vivir sin vertical azul celeste
en un vértigo negro de fugitivas luces,
sin días y sin noches, sin ventanas
al aire o con ventanas
virtuales, Windows-equis.
No soy más que un mamífero
que sin mesura sueña entre los límites
de su propio planeta. Lejos, pero no mucho
en términos siderales:
París en primavera, o una balsa
para bajar sin prisa el río Colorado.
Otoño canadiense, y en invierno
África, quizá. Ejemplos, sólo.
Ni muy lejos ni siempre.
Dependo de las cosas de mi ignota
guarida: mi café, mi tabaco, mis trayectos
rituales, esas gentes amables que dicen
“Buenos días”,
y el olor que mi madre se deja en los pañuelos.
Ahora que recrudecen los indicios
de vidas alienígenas,
convieneser precisos:
“Homínida terrestre insatisfecha
de la antinomia entre su ser tan leve
y su vida de plomo, quiere, para variar,
un poco de turismo planetario.
Y aunque preferiría deber su desahogo
al éxito profesional, realmente se conforma
con una generosa lotería”.
Sí. Conviene precisar, no sea
que hubiera por ahí algún extraterrestre
igual de aburridísimo o piadoso
con ganas de abducir
erráticas criaturas sublunares.
Posdata algo más lírica:
“Amable extraterrestre: tú que pasas, detente
en esta risueña estela de palabras que
viajan por el espacio: son también
estrellas,
cartas de luz que acaso lleguen tarde
tendiendo sus deseos imposibles
contra el blanco del tiempo, como acaso
alguna vez podrías hacer tú”.
月曜日, 10月 02, 0018
pues yo sigo siendo fan de josetxo ezponda...
y
por lo que veo
por lo que veo
otros ciberalguienes también
y sí
qué hermoso es romper la hucha
y salir a la calle
y saber que te vas a comprar un disco
y que vas a escucharlo...
josetxo!!!
y sí
qué hermoso es romper la hucha
y salir a la calle
y saber que te vas a comprar un disco
y que vas a escucharlo...
josetxo!!!

cabrón!!!
日曜日, 10月 01, 0018
木曜日, 9月 28, 0018
Pariseko karrika haietan barna ibili ginenetik hona, malko ixuria etortzen zait irriaren-irriz auto bat atzetik jarraiki dudala konturatzerakoan, denboraren joanean ametsak hertsiki nola saltzen ditugun eta menturaz itzali, han behinola sortu zitzaigun grina hura:
txerri, urde, itxiso alenak, eta ez bestenak!
diotso emakume batek lehiotik, karrikan txortan ari diren biri.
handik ezkerraldera sorgina bailitz soslai
inoiz sinistu ez duen emakume gogo ezkutua aurkitu duen andereñoa, bai.
umeak giltzapetik kaxolara eta azken mutila pikutara bidali ostetik, bai badakiela nola aurre eman gauak dituen pizgarri guztiei...
hortan topatu nuen asteazken gau txepel hura: gogorik gabe, eguneroko beharrak begi estua are estuago eskaini eta lurreraino arrastaka eraman nauen gaua.
urdin iluna.
ahots txikian esango dizuet, ez dakidala gauzatuko denentz txotxongilo txinatar itxurako antzerki ttipi, baxu, estu, luzatu eta gorrixta hau
inork kakaztuko ez duelako esperantzan: ederki asko garbitu ondotik entzungorrarena egin.
odola su-bizi.
begiak itzalarazi ditut deika ari natzaion mutikoa jada atarian dagoela ohartzean.
inbiriak jota dago ezin duelako mahats-biltzen aritu zapatu goizean ez dela joango, indarrak beste aldi baterako gordeko ditu-eta.
konpromezurik ez ote duen ari da pentsatzen, eta oporretako argazki usain bereziduna atera du sakelatik: zinezko harrapaladan mugikorra lurrera erori da hamaika zatitxo ezerezetan bihurtuz.
ez-tokian.
ez da lehen aldia hau bera gertatzen zaiona, batez ere, bidegurutze autoz beteriko horietan, putzuek grisaren alaba ahaztuak diruditen iskinetan, hamaika zatitxoak kamioi txiki batek gurpilpean hartu ditu eta harat-honat darabiltza puskak andana handi bat bihurtzeraino.
hori gauza, hori! esango duzue.
baina ziur naiz ez duzuela halako parada beltzik izan, eta izanez gero, ongi baino hobeki ulertuko duzue ezdeusaren hurrengo bizi-atal hori.
hori da uneotan gauak daraman ibilbidea gogoa irrifar ergel batekin alaitzen ez badut, bederen.
pentsa dezadan apur batez
itsas-indarrean
mahastietan
gustura etzango nintzatekeen larre horietan
besarkatu beharko dut ihintza biluzia bailitz maitea
Mario Labegain
日曜日, 9月 24, 0018
月曜日, 9月 18, 0018
登録:
投稿 (Atom)






